آرامگاه حافظ
خواجه شمس الدین شیرازی متخلص به «حافظ » ، غزلسرای یزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه ای رفیع یافت . خاصه در علوم الهی تامل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت .
گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات ، چندقصیده، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیه ی شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.حافظیه (آرامگاه حافظ )مجموعه ی آرامگاهی موجود در شمال شهر شیراز و در جنوب دروازه ی قرآن است . این مجموعه به دلیل جای دادن آرامگاه حافظ شیرازی در خود به این نام مشهور شده است.بنای اصلی آرامگاه حافظ از آثار کریم خان زند و مربوط به سال ۱۱۸۷ هجری می باشد. بنای اولیه دارای ایوانی با چهار ستون سنگی در وسط بوده که از جانب شمال و جنوب محل عبور داشته و در دوسمت آن دو اطاق بنا کرده بودند. قبر حافظ خارج از این بنا و در وسط قبرستان پشت آن قرار داشت. در دوره های بعدی نرده آهنی در اطراف قبر گذارده بودند که صورت مناسبی نداشت. بارگاه حافظ بین سالهای ۱۳۱۴ تا ۱۳۱۷ ه. ش به صورتی که اکنون موجود است درآمد.سنگ حوضهای ابنیه کریم خانی که جهت ادامه خیابان زند شیراز خراب گردید به محوطه آرامگاه منتقل و در حوضهای آنجا به کار رفت . با حفظ چهارستون اصلی بنای قدیمی ۱۶ ستون یکپارچه سنگی نظیر آنها تهیه نمودند و ایوان بزرگ بیست ستونی کنونی را به طول ۵۶ متر با تزیینات نقاشی و گچ بری و کاشی کاری تماما به سبک قدیم و اصیل شیراز ایجاد کردند.اشعاری از حافظ در محل های وسط ایوان بزرگ در باغ دوم ایجاد گردید و سنگ قبر قدیم در محل اصلی خود محفوظ ماند.آرامگاه اهلی شیرازی که در سال ۹۲۴ هجری وفات یافته است و مزار مرحوم فرصت الدوله شیرازی که در سال ۱۳۳۹ هجری فوت نمود در پایین آرامگاه حافظ قرار دارد.
