استان اصفهان

استان اصفهان با گستردگی ۱۰۶۱۷۹ کیلومتر مربع و جمعیتی افزون بر ۷/۴ میلیون نفر در مرکز ایران زمین واقع گردیده.استان اصفهان را ، باید سرزمینی چهارفصل دانست ، با ویژگی هایی که ویژه ی این سرزمین است. اگرچه بخش غرب و جنوب استان را کوه های سربه فلک کشیده شکل داده اند،لیکن بخش بزرگی از استان را سرزمین های بیابانی و نیمه بیابانی تشکیل می دهد.بلندترین نقطه ی استان ،قله ی کرکس با بلندی ۳۹۵۰ متر و پست ترین نقطه ی استان جلگه ی کاشان با بلندی کمی بیشتر از ۸۰۰متر از سطح دریای آزاد است. گذر زاینده رود که از کوه های زاگرس سرچشمه می گیرد،در دل انگیز کردن هوای این سامان،نقش اساسی را ایفا نموده است. این رود،از به هم پیوستن ده ها چشمه پدیدار گشته که در هر نقطه که گذر می کند و رخ می نماید، با خود آبادانی می آورد.شکل گیری نخستین تمدنی که امروزه جایگاه آن شهر اصفهان است،بدون شک در ارتباط با زاینده رود است.زاینده رود با گذر از چهارمحال و بختیاری وارد استان می شود و پیچ و خم های بی شماری را پیموده و خسته و فرسوده به باتلاق گاوخونی می ریزد.درازای آن،۴۲۰کیلومتر است و از روزگار ساسانیان ، پل ها و بندهایی بر روی آن بنا گردیده است .

اصفهان،استان گنبدهای فیروزه ای،دیواره های اسلیمی ،پل های معروف و بناهای کم نظیر در مرکز ایران است.جمعیت استان علاوه بر فارس ها،از لرهای بختیاری ، گرجی ها و جمعیت اندکی از ارمنی ها و یهودی ها تشکیل می شود. این شهر در سده های متمادی پایتخت ایران و از آبادترین و زیباترین شهرهای جهان بوده است.اصفهان در دوره ی صفویه از پررونق ترین و متمدن ترین شهرها بوده و بیشتر آثار تاریخی آن به جای مانده از همین دوران است. رود زیبای زاینده رود که از ارتفاعات زردکوه بختیاری سرچشمه می گیرد و از این استان عبور می کند.