مسجد جامع عباسی( مسجد امام )

که با نام های مسجد سلطانی و مسجد شاه نیز شهرت دارد از مهم ترین مساجد تاریخی اصفهان و یکی از مساجد میدان نقش جهان است که در طی دوران صفوی ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی ایران به شمار می رود. این سازه شاهکاری از معماری،کاشی کاری و نجاری قرن یازدهم هجری است.این بنا در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است و همراه با میدان نقش جهان ،به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.ساخت این مسجد که در ضلع جنوبی میدان نقش جهان قرار دارد،در سال ۱۰۲۰ هجری به فرمان شاه عباس یکم ، دربیست و چهارمین سال سلطنت وی ، شروع شد و تزیینات و الحاقات آن در دوره جانشینان او به اتمام رسید.شاه عباس مسجد را برای شادی روح جدش ، شاه طهماسب بنا نمود.معمار مهندس این بنا، استاد علی اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان ، محب علی بیک الله بوده اند؛ و خوش نویسانی چون علیرضا عباسی ، عبدالباقی تبریزی ، محمدرضا امامی،و محمد صالح امامی در آن کتیبه نگاری کرده اند. مشهوراست هنگام ساخت این بنا تعدادی معدن مرمر در اطراف اصفهان کشف شد، که به عنوان منبعی برای تامین مصالح مورد نیاز ساخت این بنا مورد استفاده قرار گرفتند